Call of Duty başlangıçta İkinci Dünya Savaşı’nı anlatıyordu. Bu, birkaç oyun böyle devam ettikten sonra geliştirici firma Infinity Ward son derece riskli bir hamle yaparak seriyi bilinen kalıpların dışına taşıdı ve konuyu tamamen günümüz savaşlarına odakladı. Silahlar, senaryo, karakterler tamamen değişti ve seriye bambaşka bir hava kattı. Ama ne hava… İlk Modern Warfare’i oynayanlar olarak uzunca bir süre düşen çenelerimizi toplamak zorunda kaldık. İlk Modern Warfare tüm hatlarıyla kusursuza yakın bir oyundu. Oyun tekrar tekrar oynandı, bitirildi, çok oyunculu modların başında sabahlandı. Ta ki Modern Warfare 2 duyurulana kadar…

Film oyunları neden hep kötü olmak zorundadır? Öyle ya, yıllardır bir şekilde alıştık heyecanla beklediğimiz filmlerin, dijital dünyadaki karşılıklarının son derece özensiz ve kıytırık olmasına… Neden mi? İzninizle bir örnekle açıklayalım. Örneğin, altı ay sonra gösterime girecek olan çok beklenen bir filmin oyunu yapılacak ve diyelim ki oyunu EA dağıtacak. Şimdi devasa EA, bünyesindeki sayısız geliştiriciden birini proje için seçiyor. Bu Pandemic olsun diyelim. Pandemic, film gösterime girmeden, kısıtlı bir bütçeyle ve kısıtlı bir zamanda projeyi yetiştirmek zorunda. Projenin bir de yeni nesil konsollar için piyasaya çıkacağını düşünelim. Alın size imkansız bir aşk hikayesi.

Guitar Hero’nun son üyesi Guitar Hero: Metallica ile içimizde ölmek bitmeyen ‘metal aşkı’nı göklere çıkartan Activision, bu sayede önceki Guitar Hero oyunlarından dolayı elimizden bir türlü düşüremediğimiz gitarlarımıza da şöyle bir bakmamıza neden oldu. Eh, durmadan çalmaktan gitarımız eskimişti veya zamanla içimizde yeni bir gitar satın alma isteği doğmuştu, değil mi? Endişelenmeyin, çünkü Logitech imdadımıza yetişti!